جنگلداري در ايران: تا سال 1297 دولت اساسا توجهي به جنگلها نداشت. در اين سال دستور تفكيك جنگلهاي دولتي از جنگلهاي اربابي صادر شد كه بدليل وجود مشكلات، اجراي دستور ناتمام ماند و نتيجه اي حاصل نشد. در سال 1299 در وزارت فلاحت و فوايد عامه، سازمان ابتدايي براي جنگلهاي شمال بوجود آمد كه تشكيلات آن داراي يك رئيس (شريكر اتريشي)، يك معاون و دو مستحفظ بود. در سال 1303 تصويبنامه اي مشتمل بر هشت ماده از تصويب هيات وزيران گذشت كه براي اولين بار از حفاظت برخي درختان (گردو- شمشاد- سور- بلوط- آزاد- توت) واز اجازه قطع درخت بحث به ميان آمده است. در سال 1311 به پيشنهاد لوئي نيكه فر

ایجاد گونههای جنگلی مقاوم به آفات و بیماریها یكی از روشهای حفظ گونههای مهم جنگلی، حفاظت آنها از آفات و بیماریهای شایع است. گفتنی است كه تعدادی از گونههای مهم جنگلی كه از اهمیت زیادی برخوردارند، در جنگلهای صنعتی شمال كشور، در اثر حملة برخی از بیماریهایی كه اپیدمی شدهاند، رو به انقراض و نابودی هستند (از جمله بیماری مرگ درختان نارون). برای جلوگیری از زیان وارده و انقراض این گونهها، اقدامات جدی باید به عمل آید. از طرفی، استفاده از سموم، موجب برهم خوردن تعادل زیستمحیطی، صرف هزینه زیاد و مقاومت تدریجی آفات به سموم میشود و از نظر عملی ن